Tagarchief: Genieten

Over spelend leren en lerend spelen

Er komt (nog) geen les of onderwijs aan te pas!

Oefenen voor later; spel is onze belangrijkste vorm van leren en ons ontwikkelen ten behoeve van onze maatschappelijke redzaamheid! Zoals dat voor veel jonge (zoog)dieren geldt, geldt dat zeker ook voor de mens. Kijk naar de welpen van bijvoorbeeld vossen, wolven of leeuwen. Spelenderwijs leren ze hoe ze zich later zelfstandig kunnen redden. Onderstaande foto’s en bijschriften zijn afgelopen maand ook verschenen in mijn nieuwsbrief voor scholen; voorbeelden hoe een schoolplein kan bijdragen om een kind zich op diverse fronten spelend te ontwikkelen.

Mocht u mijn nieuwsbrieven gemist hebben en ze toch graag willen ontvangen dan kan dat natuurlijk. Vul het contactformulier op de Pleynplan website in en ik stuur ze u graag toe.


Spelen is de hoogste vorm van onderzoek!

 

Wat kinderen niet allemaal opsteken als ze simpelweg de mogelijkheid hebben afgevallen herfstbladeren van de bomen te verzamelen, te transporteren, op te ruimen, noem maar op!

Ontwikkelen van sociale vaardigheden, samenwerken en overleg.

 

Als je allemaal tegelijk door die smalle buis wilt gaat dat natuurlijk niet! Spannend is het wel, dus wie eerst? En hoe voorkom ik dat ik mijn hoofd stoot? Pas ik er wel doorheen? “Hé daar aan de andere kant, HOOR JE MIJ!?”

 Coördinatie (grove en fijne motoriek)

Tsja, wat is spannender; Een standaard kunststof of metalen klimrek op rubber tegels of zoals hier, gewoon een paar stevige touwen strategisch in de bomen gehangen met wat knopen en ringen. En dit laatste is ook nog beter voor zowel je fijne als je grove motoriek, want zo wiebelig als de pest!

Effe chille! Rust en herstel

Dat kan natuurlijk op een plastic of betonnen bank op een dito schoolplein, maar waarom zou het zo niet kunnen? Ziet u de jongedames van groep 7 en 8 hier al ergens lekker ouwebeppen? Lijkt mij een heerlijk plekje.

“Ontdek je plekje” en “Hoe groeit dat nou?”

En hier hoeft echt niet een prachtig volwassen oogst uit te rollen om boeiend en leerzaam te zijn. Ook is het helemaal niet altijd van belang of er groente of andere gewassen geteeld worden. Wat leert een kind al van het wieden van het ‘verkeerde’ plantje? Hoe leer je de juiste plantjes herkennen? Doen we het samen of frot ik lekker in mijn eentje?

Kijk en geniet!

Van de foto’s, van de ideeën en doe er iets mee zou ik zeggen. Kunt u daar wellicht wat hulp bij gebruiken? Neem gerust contact op. Onlangs heb ik de werkgroep schoolplein van een school in Arnhem nog een heerlijk inspirerende middag bezorgd met een leuke presentatie en een ‘simpele’ wandeling over hun schoolplein. Zij gaan op pad naar een nieuw groen schoolplein en ik ga ze op dat pad begeleiden. Misschien ook iets voor u?

Landgoed in bedrijf

Kasteel Middachten Ooievaars, drie achter elkaar, zweven over mijn hoofd. Vanaf mijn plekje in het hoge gras lijkt het of de boerenzwaluwen er tussendoor manoeuvreren. Zomaar een weilandje bij kasteel Middachten in de buurt van De Steeg tegen de Veluwe aangeplakt. Je kunt van hieruit zo de Posbank op. Mijn boterhammetjes gingen erin als koek, terwijl het zonnetje vrolijk de wind verwarmt die door de bomen ruist; wat een genot, zo’n stukje grasland wil ik thuis ook. Jammer dat ik geen landgoedje bezit. Ik denk dat ik daar best raad mee zou weten. Maar helaas ben ik van de arme tak van de familie, weliswaar Van de Straat, maar nooit Lees verder

Geen zoen!

Soms heb je van die momenten die zou je willen inlijsten.

 

Het begin is er weer

Het begin is er weer

Zo was ik afgelopen week bij een klant waar ik als verjaarscadeau voor zijn echtgenote een dik jaar geleden een tuinontwerp had gemaakt. Een paar vierkante meter waar de afgelopen jaren vooral de kinderen lekker hadden huisgehouden. Maar omdat die zieltjes nu liever buiten de poort spelen zou de tuin weer van mams moeten gaan worden. Nee paps interesseerde het allemaal niet zo; hij had het niet zo op groen. Een luie stoel, een biertje, barbequetje erbij en vooral niet al die ellendige planten die toch nooit wilden groeien. De tuin was echt voor zijn vrouw bedoeld, die wilde maar wat graag meer groen in hun stadstuintje. Het ontwerp had ik vorig voorjaar klaar en opgeleverd, ze zouden zelf voor de aanleg zorgen.

Bij het afschuimen van hun relatienetwerk Lees verder

Groeipotentie

Onlangs is er weer een tuin geboren die ooit op mijn tekentafel de vrijage met het papier is aangegaan. Een jong stel, een fraai huis in een nieuwbouwwijk en in eerste instantie geen idee wat te doen met dat ommuurde lapje grond van 150 m2 dat ook bij het huis opgeleverd werd. Er zouden heus een keer kinderen komen hoor en in de familie liepen en kropen al van die kleine koters rond. Die moesten in ieder geval in de tuin kunnen spelen. En lekker zitten tafelen met de familie moest ook kunnen. Dus maar eerst een plaat gras en een terras ergens achter in de tuin aangelegd. De rest zien we later wel.

Via de achteringang

Via de achteringang

Dat ‘later’ is nu ongeveer anderhalf jaar geleden. De kinderwens begon steeds vuriger te prikkelen en de tuin…..die lag er steeds meer verlopen bij. Het terras was niet meer dan een verschroeiende hoop stenen in de zomerzon en het gras was meer een zandvlakte geworden. Lees verder

Weerbarstig optimistisch

Ik vind het soms niet te geloven. Het is buiten voor het eerst in 100 jaar eerder elfstedenweer dan voorjaar ondanks dat maart de kalender al bijna heeft verlaten. De winter wil het land maar niet verlaten. Vanochtend stond ik me in Schaijk in te schrijven voor een fietstoertocht van 100 kilometer terwijl het buiten vroor en de wind ons met kracht 7 om de oren sloeg. Ik heb me aan de eerste kilometers gewaagd, ik was nog net niet de enige, maar verder dan de helft ben ik uiteindelijk niet gekomen. De wind benam me de adem en mijn voeten voelden na 20 kilometer aan als hompen ijs waar iemand met een ijsprikker op in stond te hakken.

 

Ondanks vorst en kou; blijven groeien!

Ondanks vorst en kou; blijven groeien!

Ik vraag niet om medelijden hoor, want uiteindelijk doe ik me dit zelf aan. En getuige het feit dat ik al mijn vingers nog heb en nu op een lekker verwarmde zolderkamer dit artikeltje aan het schrijven ben is medelijden ook helemaal niet op zijn plaats. Maar verbazing Lees verder