Wat een groeikracht!

Onderstaand artikel schreef ik 8 jaar geleden. We hebben eindelijk weer een beetje winter. Gelukkig nu in een normale tijd van het jaar. Het optimisme van de natuur is echter van alle tijden. In de perenbomen in onze Picknicktuyn zitten dezelfde fraaie knoppen als toen. Ik had een week of twee geleden de fruitbomen gesnoeid. Een paar takken hebben we in huis op de vaas gezet; zie hier wat er gebeurt!

Ondanks vorst en kou; blijven groeien!
Ondanks vorst en kou; blijven groeien!

Ik vind het soms niet te geloven. Het is buiten voor het eerst in 100 jaar eerder elfstedenweer dan voorjaar ondanks dat maart de kalender al bijna heeft verlaten. De winter wil het land maar niet verlaten. Vanochtend stond ik me in Schaijk in te schrijven voor een fietstoertocht van 100 kilometer terwijl het buiten vroor en de wind ons met kracht 7 om de oren sloeg. Ik heb me aan de eerste kilometers gewaagd, ik was nog net niet de enige, maar verder dan de helft ben ik uiteindelijk niet gekomen. De wind benam me de adem en mijn voeten voelden na 20 kilometer aan als hompen ijs waar iemand met een ijsprikker op in stond te hakken.

Ik vraag niet om medelijden hoor, want uiteindelijk doe ik me dit zelf aan. En getuige het feit dat ik al mijn vingers nog heb en nu op een lekker verwarmde zolderkamer dit artikeltje aan het schrijven ben is medelijden ook helemaal niet op zijn plaats. Maar verbazing maakt zich wel steeds meer van mij meester. Want ondanks het feit dat het winterweer niet alleen van vandaag is; het houdt nu al meer dan twee maanden de gemoederen bezig, lijkt de natuur daar redelijk lak aan te hebben. Ja de sneeuwklokjes in mijn voortuin staan ongeveer 4 weken langer in bloei dan normaal. Die zijn half februari al begonnen en ze staan er nog steeds fier bij. Maar wat mij echt verbaast is de ongelooflijk optimistische groeikracht die je op verschillende plaatsen kunt waarnemen. Een prachtig voorbeeld vindt u op de foto bij dit artikel. Het is een bloesemknop van de perenboom in onze tuin. De foto is vandaag 24 maart genomen en ik heb die knop in de afgelopen 3 weken ondanks de kou steeds dikker zien worden. Traag maar gestaag iedere dag een beetje meer volume. En je kunt er vergif op innemen; als het de komende week of zo een paar graden warmer wordt barst hij binnen de kortste keren open.

Hoe vaak is het me dat inmiddels niet overkomen. Ben ik met een tuinontwerp bezig en zoek in mijn boeken naar inspiratie voor mooie beplantingen terwijl het buiten koud en somber is. Soms heb ik dan de grootst mogelijke moeite te geloven dat ik iets fraais aan het creëren ben laat staan dat ik me kan voorstellen dat het ooit realiteit wordt. Het vertrouwen dat alles weer gaat groeien en bloeien is volkomen zoek. Wat geweldig is het om op zo’n moment oog in oog te staan met het grenzeloos weerbarstig optimisme van de perenboom. Dat houdt me op zo’n moment op de been en gaande. Met weerbarstig optimisme kan ik denken: ”Yes, het voorjaar komt eraan!”

Vaderlandse geschiedenis

Heerlijk hofjeVolgens mij bestaat het vak op de basisschool op deze manier allang niet meer. Wat dat betreft ben ik blijkbaar inmiddels ‘old school’ geworden, maar de term schiet me spontaan te binnen als ik denk aan wat ik de afgelopen week gedaan en beleefd heb. Het was de week van Koningsdag, Koniginnedag, abdicatie, inhuldiging, herdenking en bevrijding; een week barstensvol geschiedenis en cultuur van en in Nederland. En behalve dat ik deze week natuurlijk ook voor de tv gezeten heb ben ik vooral heel toepasselijk op pad geweest. Een beetje vakantie en een beetje werk zou je kunnen zeggen, wat maakt mijn werk ook al weer zo leuk?

Het was helemaal niet op voorhand de bedoeling, maar achteraf Lees verder →

Impulsbeheersing

Ze hadden iets leuks bedacht, Herman en Bert en ik ging erin mee: “We maken er een rollenspel van; je presenteert je verhaal voor een drietal commissies, de oudergeleding, de werkgroep schoolsfeer (leerkrachten) en directie-bestuur.” En dat de dames en heren hun taak serieus namen! Ze gingen zodanig op in hun rol dat ik met knikkende knieën, al stotterend en gesticulerend mijn betoog hield. Er bleef niets van mijn verhaal over en mijn bijna spreekwoordelijk enthousiasme verdween als sneeuw voor de zon.

Gesprek met grote gevolgen
Gesprek met grote gevolgen

Na de presentatie per groep de analyse. In eerste instantie voelde ik me gefileerd, maar de op-,  aanmerkingen en vragen waren dusdanig raak en verhelderend dat er uiteindelijk heerlijke panklare filets overbleven. Bouwstenen waar ik mijn tanden in kan zetten. Eerst vragen en dan pas vertellen bijvoorbeeld en concrete resultaten laten zien. Daar vragen mensen om, zo ook deze kritische ondernemers.

De volgende ochtend Lees verder →

Tolerantiepoort

 

Bedenker en maker van de tolerantiepoort Juul Baltussen

Bedenker en maker van de tolerantiepoort Juul Baltussen

Soms kom je in je leven bijzondere en interessante mensen tegen. Op zich geen nieuws, want dat gebeurt iedereen met enige regelmaat denk ik. Maar deze man kwam ik onlangs tegen in het kader van mijn beroep. Als ontwerper heb ik ook vaak met afscheidingen en omheiningen te maken en dus is het logisch om met leveranciers te gaan praten die mij in dat onderdeel van mijn werk van dienst kunnen zijn. Dick Bos kwam ik tegen in mijn Linkedin netwerk en toen ik me wat meer in zijn persoon en zijn bedrijf verdiept had, had ik het idee dat we elkaar wel wat te vertellen konden hebben. Ik heb dus een afspraak met hem gepland. Ik had toen al een foto van en een artikel over zijn tolerantiepoort gezien en was nieuwsgierig wat hij nog meer te vertellen had. Lees verder →

Imposant

Op zich ben ik niet zo gauw onder de indruk. En modegevoelig probeer ik in mijn werk en leven ook niet echt te zijn. Ik weet heel goed dat je er nooit helemaal onderuit komt om met je tijd mee te leven, want laten we wel wezen je wilt ook niet voor wereldvreemd versleten worden of met het gevoel leven dat je wereldvreemd bent. We zijn tenslotte als mens gedoemd tot een sociaal leven; we kunnen niet zonder. En dat geldt vervolgens ook voor modetrends en wat we mooi en lelijk vinden. Ik heb best de neiging om te denken dat ik er een eigen mening op na houd over wat ik mooi en lelijk vind, maar in hoeverre die mening gevormd wordt door mezelf of beïnvloed wordt door de omgeving waarin ik verkeer?

Zo was ik vanochtend, zoals regelmatig, onderweg met mijn fietsmaten door het Brabantse en Gelderse land. Lees verder →