Geschiedenis en toekomst

Toeval bestaat niet hoor ik om me heen mensen nogal eens zeggen. Ik weet niet altijd of ik het daarmee eens ben, maar dat doet eigenlijk ook weinig ter zake. Feit is wel dat ik nooit op zondagmiddag naar de TV zit te kijken, dat ik zelden op zondag helemaal alleen thuis ben en daarvoor überhaupt de kans krijg, maar dat dat afgelopen zondag allemaal het geval was. Ik zet om een uur of vijf de TV aan en val pardoes met de neus in de boter. Er begint een reportage over de Chinese architect I.M. Pei. De beste man is geboren in Shuzou, China en is in 1939 naar de VS gegaan om daar architectuur te gaan studeren. Hij is in New York, als architect groot geworden, omdat hij door allerlei ontwikkelingen in China niet naar zijn geboorteland terug kon keren.

De reportage volgt Pei vanaf het moment dat hij van de gemeentelijke autoriteiten in Shuzou het verzoek krijgt in zijn geboortestad een nieuw museum voor de historische kunstschatten te ontwerpen. Pei is op dat moment inmiddels 85 jaar oud, heeft over de hele wereld bouwwerken ontworpen, maar is  sinds 1939 nooit meer in zijn geboorteplaats geweest. Hij realiseert zich dat dit waarschijnlijk zijn laatste kunststukje zal worden, zijn zwanenzang. En een grotere eer valt er voor een Chinees niet te behalen, dan zijn rijke leven en carrière af te sluiten met een dergelijke ‘thuiskomst’.  Dit moet echt het grootste kunstwerk worden wat hij in zijn leven gemaakt heeft en hij heeft haast, want hij wil nog meemaken dat het gebouwd en geopend wordt.

Het is fascinerend om te zien hoe hij de geschiedenis van de stad en de plek analyseert en beschrijft waar het museum moet komen. Hij beschrijft de rol van de stad en van de wijk in de Chinese samenleving toen, nu en in de toekomst zoals hij die ziet en wil vertalen naar het nieuwe gebouw. Je ziet zijn worsteling met de karakteristieke Chinese architectuur die hij onmiskenbaar eer wil bewijzen, maar waar hij alleen maar verleden in ziet. Hij wil vooruit, China wil en gaat vooruit en dat moet uit zijn ontwerp ook duidelijk naar voren komen. Je ziet zijn visie, maar ook zijn oog voor detail en hoe hij uiteindelijk volledig in zijn opzet slaagt. In 2006, inmiddels op de leeftijd van 90 jaar, mag hij zijn museum openen. Een staaltje van moderne architectuur met volledig respect voor de historie.

Mijn echte fascinatie moet ik bekennen, betreft niet eens zozeer het gebouw. Het gebouw is het resultaat van een proces dat bij de architect plaatsvindt. En dat proces, dat doet het hem, dat boeit me mateloos. Dat is ook wat de docent van de opleiding Stadse Landschappen die ik volg, ons probeert bij te brengen. Leef je in in klant en omgeving. Bouw aan je eigen visie en breng dat samen in een verhaal dat bij die omstandigheden past. Ja ontwerpen wordt steeds leuker en spannender. Ook als dat soms maar over heel kleine dingen gaat. Je kunt hele filosofieën ophangen aan die krokus die al op 15 januari volop staat te pronken in de felle middagzon. Gelukkig kun je je ook gewoon verbazen, er een foto van maken en er heerlijk van genieten. Leuk hè? Ook dat is respect voor verleden, heden en toekomst. Ik heb die krokus daar tenslotte niet voor niets ooit neer gezet?

2 Antwoorden op “Geschiedenis en toekomst”

  1. Martha Daams

    Ha, die uitzending heb ik ook gezien. Jammer genoeg niet de opening van het museum die hij nog mocht verrichten. Wat mij zo fascineerde was de zorgvuldigheid en behoedzaamheid waarmee hij de obstakels benaderde. Echt Oosters, maar toch heel gedecideerd.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.