Hoogste tijd!

Gadverdamme (excuus voor dit ongenuanceerde taalgebruik) wat duurt die winter lang dit jaar. Ik kijk uit over het wit besneeuwde dak van de buren terwijl ik wil wandelen tussen het prille groen. Ik ben klaar met binnen zitten, ik ben klaar met wit en grijs. Ik wil uit de crisissfeer op naar het beloftevolle frisse voorjaarsgroen.

Waldweg MataréToch is enige nuance best op zijn plek moet ik bekennen. Want juist in deze periode van het jaar krijg ik de tijd en kans om ook eens een beetje over de grenzen van mijn vakgebied te kijken en mijn inspiratie te halen op andere plekken en in aanpalende professies en liefhebberijen. De schone kunsten bijvoorbeeld, interessante netwerkbijeenkomsten of boeiende scholingsactiviteiten. En het één kan daarbij ook gemakkelijk leiden tot het ander; dat noemen we vervolgens inspiratie. Zo was ik een kleine twee weken geleden bij een bijzonder boeiende bijeenkomst met collega ontwerpers. Het kantinegesprek noemde de organisator het. Hij had diverse kopstukken uit het vak uitgenodigd om in ongeveer 20 minuten iets te vertellen over een project, een activiteit, een vraag of een verzoek dat hen bezig hield en we werden uitgenodigd om met hen in gesprek te gaan, ervaringen uit te wisselen. Hoe daarbij het één tot het ander leidt? Dat zal ik u vertellen.

Eén van de onderdelen van het kantinegesprek is dat de organisator zelf (Michel Lafaille is docent, ontwerper, fotograaf, toneelregisseur, pleitbezorger voor het terug brengen van ‘de menselijke maat’ in onze stadse woonomgeving en initiatiefnemer van Het Ontwerpinstituut) iets vertelt over een bijzondere plek, tentoonstelling of activiteit die voor ons de moeite waard is om te bezoeken. En dit keer had hij een boeiende vertelling over een tentoonstelling in het Kurhaus Museum in Kleve. Hij begon al met een prachtige omschrijving van de omgeving waarin dat museum ligt; een fraaie historische tuin die tegenwoordig het alte en neue Tierpark heet. Ik fiets met enige regelmaat in de omgeving aldaar, maar ik heb nooit geweten dat die tuin daar ligt. En het is toch echt geen obscuur verborgen plekje kan ik u vertellen. Weer eens een bewijs hoezeer je manier van kijken bepaalt wat je ziet en ervaart in je omgeving en hoe goed het is dat je met regelmaat ‘op het verkeerde been’ wordt gezet.

Zo ook met dit museum en met name de kunstenaar waardoor ik toch speciaal ben geraakt en waarvan in het Kurhaus een behoorlijke collectie van zijn werk verzameld en tentoongesteld is; Ewald Mataré. Een vroeg twintigste eeuwse kunstenaar die zich vooral heeft laten inspireren door het meest alledaagse wat hij in zijn omgeving tegenkwam; (boeren)landschap, koeien en paarden. In aquarellen, houtsnedes, bronzen en keramische beelden en borden heeft hij vastgelegd wat hij in die onderwerpen in de loop van zijn leven heeft gezien. Ik heb me verbaasd op hoe veel manieren hij bijvoorbeeld een liggende koe in een sculptuur heeft weergegeven. Van glad, rond en heel basaal van vorm, tot strak en volkomen uit driehoeken gestileerd, toch steeds het gevoel over weten te brengen wat die koe in de realiteit uitstraalt als je haar zo in de wei ziet liggen herkauwen. Geweldig inspirerend om je in deze tijd van het jaar mee bezig te houden: nuttig, nodig, noodzakelijk zelfs. Moet u ook echt eens naar toe gaan. Maar nu wil ik weer naar buiten! Ik wil binnenkort ook die tuin gaan bekijken.

[google-map-v3 width=”350″ height=”350″ zoom=”12″ maptype=”roadmap” mapalign=”center” directionhint=”false” language=”default” poweredby=”false” maptypecontrol=”true” pancontrol=”true” zoomcontrol=”true” scalecontrol=”true” streetviewcontrol=”true” scrollwheelcontrol=”false” draggable=”true” tiltfourtyfive=”false” addmarkermashupbubble=”false” addmarkermashupbubble=”false” addmarkerlist=”Den Ong 1 5371DH Ravenstein{}1-default.png{}Pleynplan” bubbleautopan=”true” showbike=”false” showtraffic=”false” showpanoramio=”false”]

Eén antwoord op “Hoogste tijd!”

  1. Jolanda Vreeken

    Ha Ron, Wat bemoedigend te lezen. Gadverdamme wat is het soms toch moeilijk om door te gaan. Op de avond van het kantinegesprek zelf is het hartverwarmend en weten we dat we met iets goeds bezig zijn dat hard nodig is voor ontwerpend Nederland. Maar als we dan weer T&L lezen en er is niets vermeld over HOI, dan is dat weer zo jammer. Maar de lente komt er aan en we worden gehoord. Dank en tot snel.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.