Imposant

Op zich ben ik niet zo gauw onder de indruk. En modegevoelig probeer ik in mijn werk en leven ook niet echt te zijn. Ik weet heel goed dat je er nooit helemaal onderuit komt om met je tijd mee te leven, want laten we wel wezen je wilt ook niet voor wereldvreemd versleten worden of met het gevoel leven dat je wereldvreemd bent. We zijn tenslotte als mens gedoemd tot een sociaal leven; we kunnen niet zonder. En dat geldt vervolgens ook voor modetrends en wat we mooi en lelijk vinden. Ik heb best de neiging om te denken dat ik er een eigen mening op na houd over wat ik mooi en lelijk vind, maar in hoeverre die mening gevormd wordt door mezelf of beïnvloed wordt door de omgeving waarin ik verkeer?

Zo was ik vanochtend, zoals regelmatig, onderweg met mijn fietsmaten door het Brabantse en Gelderse land. Al fietsend heb ik dan nog wel eens de tijd om in stilte een beetje voor me uit te zitten mijmeren en vanochtend ging de mijmering over herfstkleuren. Het is er natuurlijk weer helemaal de tijd voor, maar ik zat me te bedenken dat ik me niet kan herinneren dat ik zo veel kleur heb waargenomen in tuin en natuur als dit jaar. Ongetwijfeld ook een stukje beroepsdeformatie, want er is in mijn vakgebied dit jaar vrij veel aandacht voor planten die vlammend en in warme gloedvolle kleuren de naderende winter begroeten: “Nog even een hoogtepunt in onze tuin voordat hij de winterslaap in duikt.” En daar waar ik in de beginjaren als ontwerper graag borders ontwierp met veel zomerbloeiende planten merk ik dat ik in de loop van de afgelopen twee jaar veel meer rekening ben gaan houden met een langer seizoen. Vroegbloeiende bolgewassen komen steeds vaker in mijn beplantingen voor, maar wat vooral gebeurt is dat ik veel meer gebruik maak van planten die laat in het jaar mooi zijn. En dat is niet alleen de bloei, maar herfstkleuren spelen een steeds belangrijkere rol. Vanochtend heb ik mijn ogen nog eens extra de kost gegeven. En natuurlijk vallen op dit moment de diverse bomen op die soms in vuur en vlam staan. Esdoorn, Linde, Lariks, Amerikaanse Eik, maar ook de gewone Hollandse Eik kunnen er wat van. Vanochtend echter was ik het meest onder de indruk van wat er in het bos bij St. Anthonis te zien was. Waar in vroeger jaren nog veel heide stond is inmiddels veel meer bos ontstaan. Maar wat vooral imposant is bevindt zich op de bodem van die bossen. Die is vergeven van het simpele Pijpenstrootje, vaak verguisd en beschouwd als veeg teken van verzuring van onze heidevelden. En laat dat simpele grasje net in deze tijd van het jaar in gouden golven van de bosbodem afspatten. Een weinig zeggend, sprieterig en verguisd plantje verandert in het najaar in één van de mooiste siergrassen die ik ken. Dat noem ik nou imposant. En dat effect hebben veel siergrassen. Wat denkt u bijvoorbeeld van de imposante herfstborder op de foto? Die is overigens te bewonderen in Appeltern in de vaste planten collectietuin die ze daar hebben aangelegd.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.