Lentebode

Grappig eigenlijk, ik dacht er pas bij na toen ik de titel van dit artikel voor het eerst opschreef. Het woordje lente gebruik ik de laatste jaren heel weinig. Ik houd het meestal bij voorjaar. Gek eigenlijk want het woordje lente klinkt juist zo leuk. Licht, luchtig en vrolijk zoals de lente is. Bijna met de dag merk je dat het lichter wordt en de komende week zul je zien dat het licht helemaal door gaat breken. Als ik er dieper over nadenk klinkt het woordje voorjaar een beetje dikdoenerig, wat gewichtig misschien, een beetje voornaam. Zou zomaar kunnen zijn dat ik het daarom lange tijd heb gebruikt als aanduiding voor de meest beloftevolle tijd van het jaar. Maar ik ga weer omschakelen; we gaan weer voor licht, luchtig en vrolijk dus voor de lente.

En hij komt eraan deze week. Niet alleen de kalender geeft de eerste lentedag aan, maar ook het weer gaat helemaal naar de lente toe. De zon gaat ons begroeten, de temperaturen gaan langzaam omhoog. Ik ga lekker in de tuin zitten om mijn kopje koffie te drinken als ik pauzeer, reken maar. Al zeker een week of twee zie ik de bloemknoppen in onze perenboompjes langzaam groeien. Inmiddels zijn ze zo dik geworden dat ze op knappen staan. Ik durf erom te wedden dat de eerste bloesems nog deze week gaan verschijnen. Als een klein kind kan ik me verkneuteren  bij die gedachte. En de zonnetjes in mijn tuin beginnen zich ook flink te manifesteren. Ieder jaar als de lente zich wat serieuzer begint aan te dienen komen ze in grote getale terug. Heel tijdelijk, maar o zo vrolijk; het speenkruid. Een onuitroeibaar inheems plantje dat zich op onze vochtige kleigrond verspreid als muizen in een berg met graan. Straks wordt het door de vaste planten weer helemaal overgroeid en in de loop van mei is het alweer volledig verdwenen, maar nu is het de lentebode in optima forma. En het trekt in grote getale een insectje waar veel misverstanden de rondte over doen,  het solitaire bijtje. Het is absoluut geen wesp die steekt. Het beestje heeft zelfs geloof ik niet eens een angel. En het vormt geen kolonies zoals een bij.  Gistermiddag zat er één te zonnen en wat hout bij elkaar te schrapen op mijn pergola. Intrigerende beestjes, bijzonder nuttig voor de bestuiving van planten en vooral bijna aaibaar mooi. Als u (zoals ik) wat oude boorgaten in een pergola of overkapping hebt zitten op een zonnig plekje, kunt u er geheid van genieten. Deze bijtjes leggen daar namelijk een beetje stuifmeel onderin, leggen daar één enkel eitje op, daarop komt vervolgens wat nectar en het geheel wordt afgedicht met een laagje was vermengd met heel fijne houtvezel dat ze dus van uw pergola afschrapen. Klaar is de broedkamer voor het nageslacht. Iedere nieuweling zijn eigen kamer. Is dat charmant of niet? U kunt ze helpen door een blok hout met diverse gaten van verschillende grootte erin geboord, in de zon op te hangen. Ze komen er zeker en vast op af. Intrigerend om ze constant in dat gaatje te zien verdwijnen tot op het moment dat het wordt afgesloten. Ik ga binnenkort zo’n blok maken en in mijn tuin hangen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.