Millimeterwerk

Twee jaar geleden ben ik er ook geweest. Maar als u mocht denken dat het daarmee minder indrukwekkend was omdat ik het allemaal al gezien heb; vergeet het maar. Waar ik het over heb? Oh, ja dat weet u natuurlijk niet. Het gaat over de paleistuinen van kasteel ’t Loo in Apeldoorn. Eigenlijk moet je hier natuurlijk minimaal vier keer per jaar naartoe. Ieder seizoen kent zijn eigen charmes tenslotte. Hoe dan ook, al kom je er vier keer per seizoen ,vier keer per maand of voor mijn part vier keer per week, je raakt er nooit uitgekeken.

En weet u wat mij misschien wel het meest frappeerde? Iedere vierkante millimeter is ooit door iemand bedacht en ontworpen. Ontworpen op sfeer en effect, ontworpen op kleur, ontworpen op het gebruik dat de koninklijke familie van de tuin maakte. Bij de baroktuin die direct achter het kasteel ligt is dat zo klaar als een klontje en zo helder als glas. Ieder kronkeltje in de buxushaag is gemaakt, geknipt en indien nodig gekamd. Symmetrie viert hoogtij en alle attributen die zijn gebruikt zijn niet alleen uitgekiend qua vorm en effect, maar hebben ook allemaal een betekenis. Dat geldt overigens net zo voor alle geknipte vormen. Als je de eerste keer door die tuin loopt word je vooral overweldigd door de overdaad aan vormen en kleuren. Ik heb gemerkt dat ik een tweede keer nieuwsgierig ga worden naar de betekenis. Veel van de symboliek gaat terug op de historie van onze koninklijke familie en ik moet bekennen dat minimaal 95% bij mij volledig onbekend is. Maar het grappige is dat dat niets af doet aan de beleving; de betekenis spat er van alle kanten af ook al heb je geen idee wat die betekenis is.

Uit een iets andere tijd en op een geheel andere manier gelden beleving en betekenis ook als uitgangspunten voor het andere deel van de tuin; de landschapstuin. Hier spat vooral de romantiek met bakken tegelijk vanaf. En wederom: iedere millimeter is bedacht en ontworpen!

Maar een ander soort verhaal is me bij gebleven. Prinses Wilhelmina is hier opgegroeid. Met een gigantisch landschapspark als persoonlijke speeltuin. Compleet met bootjes, natuurlijk zwembad, een theehuisje, een omkleedhuisje en alle materiële weelde die een kind van haar tijd zich maar kon wensen. Maar tegelijk volledig en hermetisch afgesloten van de ‘gewone mensen wereld’ en zonder één leeftijdsgenootje. Weelde of eenzaamheid? Maatschappij bewust of wereldvreemd? Lekkere speeltuin of groene gevangenis? Ik heb er gelopen, ik heb er genoten, maar ik heb me ook afgevraagd hoe dat voor zo’n kind moet zijn geweest. Het leven dat bij de landschapstuin hoorde: tot op de millimeter ontworpen……………………….

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.