Ooievaar

Ik weet niet hoe dat bij u zit, maar ieder voorjaar opnieuw verbaas en verwonder ik me over de kracht waarmee de natuur nieuw leven ingeblazen wordt. Het heeft dit jaar even geduurd omdat de vorstperiode in januari en februari flink de rem heeft gezet op groei die al vanaf december had ingezet. In allerlei kranten en (vak)bladen verschenen artikelen over vorstschade en boeren hebben schijnbaar geen peer meer in de boom hangen komend najaar. Maar nu begint de kracht van de ontluikende natuur aan alle kanten weer zichtbaar te worden. En als je er ook in je tuin maar voor zorgt dat je beplanting kiest die het Nederlandse weer aan kan valt het met die vorstschade reuze mee. Oh ja, ook bij mij in de tuin zie je dat enkele takken van de klimrozen blijkbaar bevroren zijn. Ze zijn zwart geworden en lopen niet meer uit, maar de rest van de struik heeft prima overleefd. Gewoon het dode hout eruit snoeien en de struik is weer als nieuw.

Voor mij is de tijd ook weer gekomen om met grotere regelmaat een fikse weekend-natuurwandeling te maken samen met mijn echtgenote. We komen tot rust van gewoon maar de ene voet voor de andere zetten; lekker een paar uur achter elkaar helemaal nergens anders aan denken dan aan het volgen van het pad en te genieten van wat de natuur ons te bieden heeft. Meestal hebben we elkaar het eerste uur nog veel te vertellen en te vragen. De (stress van) afgelopen week passeert steevast de revue, maar na een uur lopen wordt het allengs stiller en daalt de rust van de omgeving op ons neer. Er zijn van die therapiesessies en stressreductietrainingen die hier gebruik van maken. Je betaalt dan een flinke bom duiten om samen met een therapeut of trainer te wandelen in het groen. Wij doen dat lekker zelf, het kost niets en het helpt gegarandeerd. Ook dat is de kracht van de natuur.

Afgelopen weekend waren we in een gebied dat we nog van een aantal jaren geleden kenden omdat we er dicht in de buurt hebben gewoond nl. het Rijnstrangen gebied bij Zevenaar. Arnhem, Westervoort, Duiven en Zevenaar zijn in de loop van de jaren vrijwel volledig aan elkaar vast gegroeid tot één stedelijk gebied. De Betuweroute loopt er dwars doorheen en de A50 begint steeds meer de onruststoker van het gebied te worden. Maar nog steeds is het zo dat als je door Zevenaar naar Oud-Zevenaar rijdt de rust plotseling over je neerdaalt. Wij hebben drieëneenhalf uur door de polder gelopen en het grootste deel van de tijd geen auto gehoord. Waar vind je dat nog in Nederland. Nesten op palen waar de Ooievaars elkaar klepperend begroeten en reeën die doodgemoedereerd lopen te grazen tussen de koeien, wij hebben ze echt in alle rust kunnen aanschouwen. We liepen pal onder het Ooievaarsnest  door waar de beesten zich rustig lieten fotograferen alvorens op brede vleugels neer te dalen in het weiland om hun kostje bij elkaar te scharrelen; kikkertje pas op! Die reeën waren net te ver weg om te kunnen fotograferen, maar die Ooievaars kon ik zelfs met mijn telefoon nog verschalken. En de eenvoud van een bloeiende Wilg? Hemels gewoon en wat een groeikracht….

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.