Wat een groeikracht!

Onderstaand artikel schreef ik 8 jaar geleden. We hebben eindelijk weer een beetje winter. Gelukkig nu in een normale tijd van het jaar. Het optimisme van de natuur is echter van alle tijden. In de perenbomen in onze Picknicktuyn zitten dezelfde fraaie knoppen als toen. Ik had een week of twee geleden de fruitbomen gesnoeid. Een paar takken hebben we in huis op de vaas gezet; zie hier wat er gebeurt!

Ondanks vorst en kou; blijven groeien!
Ondanks vorst en kou; blijven groeien!

Ik vind het soms niet te geloven. Het is buiten voor het eerst in 100 jaar eerder elfstedenweer dan voorjaar ondanks dat maart de kalender al bijna heeft verlaten. De winter wil het land maar niet verlaten. Vanochtend stond ik me in Schaijk in te schrijven voor een fietstoertocht van 100 kilometer terwijl het buiten vroor en de wind ons met kracht 7 om de oren sloeg. Ik heb me aan de eerste kilometers gewaagd, ik was nog net niet de enige, maar verder dan de helft ben ik uiteindelijk niet gekomen. De wind benam me de adem en mijn voeten voelden na 20 kilometer aan als hompen ijs waar iemand met een ijsprikker op in stond te hakken.

Ik vraag niet om medelijden hoor, want uiteindelijk doe ik me dit zelf aan. En getuige het feit dat ik al mijn vingers nog heb en nu op een lekker verwarmde zolderkamer dit artikeltje aan het schrijven ben is medelijden ook helemaal niet op zijn plaats. Maar verbazing maakt zich wel steeds meer van mij meester. Want ondanks het feit dat het winterweer niet alleen van vandaag is; het houdt nu al meer dan twee maanden de gemoederen bezig, lijkt de natuur daar redelijk lak aan te hebben. Ja de sneeuwklokjes in mijn voortuin staan ongeveer 4 weken langer in bloei dan normaal. Die zijn half februari al begonnen en ze staan er nog steeds fier bij. Maar wat mij echt verbaast is de ongelooflijk optimistische groeikracht die je op verschillende plaatsen kunt waarnemen. Een prachtig voorbeeld vindt u op de foto bij dit artikel. Het is een bloesemknop van de perenboom in onze tuin. De foto is vandaag 24 maart genomen en ik heb die knop in de afgelopen 3 weken ondanks de kou steeds dikker zien worden. Traag maar gestaag iedere dag een beetje meer volume. En je kunt er vergif op innemen; als het de komende week of zo een paar graden warmer wordt barst hij binnen de kortste keren open.

Hoe vaak is het me dat inmiddels niet overkomen. Ben ik met een tuinontwerp bezig en zoek in mijn boeken naar inspiratie voor mooie beplantingen terwijl het buiten koud en somber is. Soms heb ik dan de grootst mogelijke moeite te geloven dat ik iets fraais aan het creëren ben laat staan dat ik me kan voorstellen dat het ooit realiteit wordt. Het vertrouwen dat alles weer gaat groeien en bloeien is volkomen zoek. Wat geweldig is het om op zo’n moment oog in oog te staan met het grenzeloos weerbarstig optimisme van de perenboom. Dat houdt me op zo’n moment op de been en gaande. Met weerbarstig optimisme kan ik denken: ”Yes, het voorjaar komt eraan!”

Landgoed in bedrijf

Kasteel Middachten

Ooievaars, drie achter elkaar, zweven over mijn hoofd. Vanaf mijn plekje in het hoge gras lijkt het of de boerenzwaluwen er tussendoor manoeuvreren. Zomaar een weilandje bij kasteel Middachten in de buurt van De Steeg tegen de Veluwe aangeplakt. Je kunt van hieruit zo de Posbank op. Mijn boterhammetjes gingen erin als koek, terwijl het zonnetje vrolijk de wind verwarmt die door de bomen ruist; wat een genot, zo’n stukje grasland wil ik thuis ook.

Middachten is als landgoed nog steeds volop in bedrijf. Op het landgoed bevinden zich diverse boerderijen, het kasteel zelf is nog privébezit en wordt omzoomd door een prachtige moestuin annex siertuin die ook te bezichtigen is. Zelf heb ik daar niet meer dan een glimp van opgevangen, want de entree is € 6,00 en moet cash betaald worden. Het bedrag is het grote probleem niet (zo ver sta ik nu ook weer niet van die landgoedstatus af!), maar ik heb de soms ietwat onhandige gewoonte om nooit cashgeld in mijn portemonnee te hebben zitten. Je kunt toch overal pinnen tegenwoordig? Nou niet overal dus blijkt dan zo af en toe.

Middachtens kalfje

Dan maar gewoon lekker een beetje rondstruinen over het landgoed. En zo komt het dus dat ik verzeild raak in zo’n heerlijk weilandje met hoog opschietend gras en heerlijke kruidgewassen. Kevertjes kruipen over mijn blote benen, de wind ruist door de bomen en overal om me heen hoor ik de insecten zoemen. Een prachtige Wants gebruikt de teen van mijn wandelschoen als landingsplaats en wacht daar lang genoeg om zich te laten bewonderen. Als de boterhammen verorberd zijn en het appeltje ook zijn weg naar mijn maag heeft gevonden ga ik even languit in het gras liggen. Ineens is het gewoon een uur later! Hoezo relaxed. Ik gord mijn wandeltasje weer om, neem een flinke slok water en ga verder op verkenning. Kikkers kwaken me luidruchtig hun avances toe en een eindje verderop kijkt een prachtig roodbont kalfje met met haar onschuldige grote ogen aan als levend bewijs van een landgoed in bedrijf. Dit is toch wel het ware genieten op een fraaie zondagmiddag in juni.

Bovenstaande tekst schreef ik in juni 2013. Wat kan er in 8 jaar tijd toch veel veranderen. Mijn wens voor een landgoedje is inmiddels (bijna) uitgekomen. Weliswaar in de vorm van de arme tak, een klein boerderijtje met zo’n 1750 m2 landbouwgrond aan de oevers van de Maas, maar wel helemaal in de sfeer die ik hierboven zo treffend heb beschreven. Ik heb hier mijn eigen ooievaars. Ze klepperen er de hele zomer lustig op los als ze elkaar het hof maken op de luchtalarmpaal achter onze Picknicktuyn. Ons weilandje is omgetoverd tot een hoogstam fruitgaard met wilde bloemen. Het gonst er zomers van de insecten. Reken maar dat we daar met regelmaat, liggend in het gras, ons boterhammetje verorberen. Soms komen wensdromen uit!

Over spelend leren en lerend spelen

Er komt (nog) geen les of onderwijs aan te pas!

Oefenen voor later; spel is onze belangrijkste vorm van leren en ons ontwikkelen ten behoeve van onze maatschappelijke redzaamheid! Zoals dat voor veel jonge (zoog)dieren geldt, geldt dat zeker ook voor de mens. Kijk naar de welpen van bijvoorbeeld vossen, wolven of leeuwen. Spelenderwijs leren ze hoe ze zich later zelfstandig kunnen redden. Onderstaande foto’s en bijschriften zijn afgelopen maand ook verschenen in mijn nieuwsbrief voor scholen; voorbeelden hoe een schoolplein kan bijdragen om een kind zich op diverse fronten spelend te ontwikkelen.

Mocht u mijn nieuwsbrieven gemist hebben en ze toch graag willen ontvangen dan kan dat natuurlijk. Vul het contactformulier op de Pleynplan website in en ik stuur ze u graag toe.


Spelen is de hoogste vorm van onderzoek!

 

Wat kinderen niet allemaal opsteken als ze simpelweg de mogelijkheid hebben afgevallen herfstbladeren van de bomen te verzamelen, te transporteren, op te ruimen, noem maar op!

Ontwikkelen van sociale vaardigheden, samenwerken en overleg.

 

Als je allemaal tegelijk door die smalle buis wilt gaat dat natuurlijk niet! Spannend is het wel, dus wie eerst? En hoe voorkom ik dat ik mijn hoofd stoot? Pas ik er wel doorheen? “Hé daar aan de andere kant, HOOR JE MIJ!?”

 Coördinatie (grove en fijne motoriek)

Tsja, wat is spannender; Een standaard kunststof of metalen klimrek op rubber tegels of zoals hier, gewoon een paar stevige touwen strategisch in de bomen gehangen met wat knopen en ringen. En dit laatste is ook nog beter voor zowel je fijne als je grove motoriek, want zo wiebelig als de pest!

Effe chille! Rust en herstel

Dat kan natuurlijk op een plastic of betonnen bank op een dito schoolplein, maar waarom zou het zo niet kunnen? Ziet u de jongedames van groep 7 en 8 hier al ergens lekker ouwebeppen? Lijkt mij een heerlijk plekje.

“Ontdek je plekje” en “Hoe groeit dat nou?”

En hier hoeft echt niet een prachtig volwassen oogst uit te rollen om boeiend en leerzaam te zijn. Ook is het helemaal niet altijd van belang of er groente of andere gewassen geteeld worden. Wat leert een kind al van het wieden van het ‘verkeerde’ plantje? Hoe leer je de juiste plantjes herkennen? Doen we het samen of frot ik lekker in mijn eentje?

Kijk en geniet!

Van de foto’s, van de ideeën en doe er iets mee zou ik zeggen. Kunt u daar wellicht wat hulp bij gebruiken? Neem gerust contact op. Onlangs heb ik de werkgroep schoolplein van een school in Arnhem nog een heerlijk inspirerende middag bezorgd met een leuke presentatie en een ‘simpele’ wandeling over hun schoolplein. Zij gaan op pad naar een nieuw groen schoolplein en ik ga ze op dat pad begeleiden. Misschien ook iets voor u?

Geen zoen!

Soms heb je van die momenten die zou je willen inlijsten.

 

Het begin is er weer

Het begin is er weer

Zo was ik afgelopen week bij een klant waar ik als verjaarscadeau voor zijn echtgenote een dik jaar geleden een tuinontwerp had gemaakt. Een paar vierkante meter waar de afgelopen jaren vooral de kinderen lekker hadden huisgehouden. Maar omdat die zieltjes nu liever buiten de poort spelen zou de tuin weer van mams moeten gaan worden. Nee paps interesseerde het allemaal niet zo; hij had het niet zo op groen. Een luie stoel, een biertje, barbequetje erbij en vooral niet al die ellendige planten die toch nooit wilden groeien. De tuin was echt voor zijn vrouw bedoeld, die wilde maar wat graag meer groen in hun stadstuintje. Het ontwerp had ik vorig voorjaar klaar en opgeleverd, ze zouden zelf voor de aanleg zorgen.

Bij het afschuimen van hun relatienetwerk Lees verder →

Groeipotentie

Onlangs is er weer een tuin geboren die ooit op mijn tekentafel de vrijage met het papier is aangegaan. Een jong stel, een fraai huis in een nieuwbouwwijk en in eerste instantie geen idee wat te doen met dat ommuurde lapje grond van 150 m2 dat ook bij het huis opgeleverd werd. Er zouden heus een keer kinderen komen hoor en in de familie liepen en kropen al van die kleine koters rond. Die moesten in ieder geval in de tuin kunnen spelen. En lekker zitten tafelen met de familie moest ook kunnen. Dus maar eerst een plaat gras en een terras ergens achter in de tuin aangelegd. De rest zien we later wel.

Via de achteringang

Via de achteringang

Dat ‘later’ is nu ongeveer anderhalf jaar geleden. De kinderwens begon steeds vuriger te prikkelen en de tuin…..die lag er steeds meer verlopen bij. Het terras was niet meer dan een verschroeiende hoop stenen in de zomerzon en het gras was meer een zandvlakte geworden. Lees verder →