Landgoed in bedrijf

Kasteel Middachten

Ooievaars, drie achter elkaar, zweven over mijn hoofd. Vanaf mijn plekje in het hoge gras lijkt het of de boerenzwaluwen er tussendoor manoeuvreren. Zomaar een weilandje bij kasteel Middachten in de buurt van De Steeg tegen de Veluwe aangeplakt. Je kunt van hieruit zo de Posbank op. Mijn boterhammetjes gingen erin als koek, terwijl het zonnetje vrolijk de wind verwarmt die door de bomen ruist; wat een genot, zo’n stukje grasland wil ik thuis ook.

Middachten is als landgoed nog steeds volop in bedrijf. Op het landgoed bevinden zich diverse boerderijen, het kasteel zelf is nog privébezit en wordt omzoomd door een prachtige moestuin annex siertuin die ook te bezichtigen is. Zelf heb ik daar niet meer dan een glimp van opgevangen, want de entree is € 6,00 en moet cash betaald worden. Het bedrag is het grote probleem niet (zo ver sta ik nu ook weer niet van die landgoedstatus af!), maar ik heb de soms ietwat onhandige gewoonte om nooit cashgeld in mijn portemonnee te hebben zitten. Je kunt toch overal pinnen tegenwoordig? Nou niet overal dus blijkt dan zo af en toe.

Middachtens kalfje

Dan maar gewoon lekker een beetje rondstruinen over het landgoed. En zo komt het dus dat ik verzeild raak in zo’n heerlijk weilandje met hoog opschietend gras en heerlijke kruidgewassen. Kevertjes kruipen over mijn blote benen, de wind ruist door de bomen en overal om me heen hoor ik de insecten zoemen. Een prachtige Wants gebruikt de teen van mijn wandelschoen als landingsplaats en wacht daar lang genoeg om zich te laten bewonderen. Als de boterhammen verorberd zijn en het appeltje ook zijn weg naar mijn maag heeft gevonden ga ik even languit in het gras liggen. Ineens is het gewoon een uur later! Hoezo relaxed. Ik gord mijn wandeltasje weer om, neem een flinke slok water en ga verder op verkenning. Kikkers kwaken me luidruchtig hun avances toe en een eindje verderop kijkt een prachtig roodbont kalfje met met haar onschuldige grote ogen aan als levend bewijs van een landgoed in bedrijf. Dit is toch wel het ware genieten op een fraaie zondagmiddag in juni.

Bovenstaande tekst schreef ik in juni 2013. Wat kan er in 8 jaar tijd toch veel veranderen. Mijn wens voor een landgoedje is inmiddels (bijna) uitgekomen. Weliswaar in de vorm van de arme tak, een klein boerderijtje met zo’n 1750 m2 landbouwgrond aan de oevers van de Maas, maar wel helemaal in de sfeer die ik hierboven zo treffend heb beschreven. Ik heb hier mijn eigen ooievaars. Ze klepperen er de hele zomer lustig op los als ze elkaar het hof maken op de luchtalarmpaal achter onze Picknicktuyn. Ons weilandje is omgetoverd tot een hoogstam fruitgaard met wilde bloemen. Het gonst er zomers van de insecten. Reken maar dat we daar met regelmaat, liggend in het gras, ons boterhammetje verorberen. Soms komen wensdromen uit!

Vaderlandse geschiedenis

Heerlijk hofjeVolgens mij bestaat het vak op de basisschool op deze manier allang niet meer. Wat dat betreft ben ik blijkbaar inmiddels ‘old school’ geworden, maar de term schiet me spontaan te binnen als ik denk aan wat ik de afgelopen week gedaan en beleefd heb. Het was de week van Koningsdag, Koniginnedag, abdicatie, inhuldiging, herdenking en bevrijding; een week barstensvol geschiedenis en cultuur van en in Nederland. En behalve dat ik deze week natuurlijk ook voor de tv gezeten heb ben ik vooral heel toepasselijk op pad geweest. Een beetje vakantie en een beetje werk zou je kunnen zeggen, wat maakt mijn werk ook al weer zo leuk?

Het was helemaal niet op voorhand de bedoeling, maar achteraf Lees verder →

Hoogste tijd!

Gadverdamme (excuus voor dit ongenuanceerde taalgebruik) wat duurt die winter lang dit jaar. Ik kijk uit over het wit besneeuwde dak van de buren terwijl ik wil wandelen tussen het prille groen. Ik ben klaar met binnen zitten, ik ben klaar met wit en grijs. Ik wil uit de crisissfeer op naar het beloftevolle frisse voorjaarsgroen.

Waldweg MataréToch is enige nuance best op zijn plek moet ik bekennen. Want juist in deze periode van het jaar krijg ik de tijd en kans om ook eens een beetje over de grenzen van mijn vakgebied te kijken en mijn inspiratie te halen op andere plekken en in aanpalende professies en liefhebberijen. De schone kunsten bijvoorbeeld, interessante netwerkbijeenkomsten of boeiende scholingsactiviteiten. En het één kan daarbij ook gemakkelijk leiden tot het ander; dat noemen we vervolgens inspiratie. Zo was ik Lees verder →

Millimeterwerk

Twee jaar geleden ben ik er ook geweest. Maar als u mocht denken dat het daarmee minder indrukwekkend was omdat ik het allemaal al gezien heb; vergeet het maar. Waar ik het over heb? Oh, ja dat weet u natuurlijk niet. Het gaat over de paleistuinen van kasteel ’t Loo in Apeldoorn. Eigenlijk moet je hier natuurlijk minimaal vier keer per jaar naartoe. Ieder seizoen kent zijn eigen charmes tenslotte. Hoe dan ook, al kom je er vier keer per seizoen ,vier keer per maand of voor mijn part vier keer per week, je raakt er nooit uitgekeken.

En weet u wat mij misschien wel het meest frappeerde? Iedere vierkante millimeter is ooit door iemand bedacht en ontworpen. Lees verder →

Wonen in een parklandschap

Mijn racefiets hangt triest aan zijn haak in de schuur. Vanochtend blijft hij daar ook, want het regent pijpenstelen. En hoe zeer mijn lijf ook naar beweging verlangt, ik heb niet de ambitie om me een paar uur zeiknat te laten regenen en me vervolgens als een onderkoelde verzopen kat een verkoudheid op de neus halen. Nee dan maar even aan het werk. Nou ja, werk; ik beschouw een artikel schrijven en leuke boeken lezen over mijn liefhebberij niet echt als werk.

Enige tijd geleden ben ik geïntrigeerd geraakt in Lees verder →