Landgoed in bedrijf

Kasteel Middachten

Ooievaars, drie achter elkaar, zweven over mijn hoofd. Vanaf mijn plekje in het hoge gras lijkt het of de boerenzwaluwen er tussendoor manoeuvreren. Zomaar een weilandje bij kasteel Middachten in de buurt van De Steeg tegen de Veluwe aangeplakt. Je kunt van hieruit zo de Posbank op. Mijn boterhammetjes gingen erin als koek, terwijl het zonnetje vrolijk de wind verwarmt die door de bomen ruist; wat een genot, zo’n stukje grasland wil ik thuis ook.

Middachten is als landgoed nog steeds volop in bedrijf. Op het landgoed bevinden zich diverse boerderijen, het kasteel zelf is nog privébezit en wordt omzoomd door een prachtige moestuin annex siertuin die ook te bezichtigen is. Zelf heb ik daar niet meer dan een glimp van opgevangen, want de entree is € 6,00 en moet cash betaald worden. Het bedrag is het grote probleem niet (zo ver sta ik nu ook weer niet van die landgoedstatus af!), maar ik heb de soms ietwat onhandige gewoonte om nooit cashgeld in mijn portemonnee te hebben zitten. Je kunt toch overal pinnen tegenwoordig? Nou niet overal dus blijkt dan zo af en toe.

Middachtens kalfje

Dan maar gewoon lekker een beetje rondstruinen over het landgoed. En zo komt het dus dat ik verzeild raak in zo’n heerlijk weilandje met hoog opschietend gras en heerlijke kruidgewassen. Kevertjes kruipen over mijn blote benen, de wind ruist door de bomen en overal om me heen hoor ik de insecten zoemen. Een prachtige Wants gebruikt de teen van mijn wandelschoen als landingsplaats en wacht daar lang genoeg om zich te laten bewonderen. Als de boterhammen verorberd zijn en het appeltje ook zijn weg naar mijn maag heeft gevonden ga ik even languit in het gras liggen. Ineens is het gewoon een uur later! Hoezo relaxed. Ik gord mijn wandeltasje weer om, neem een flinke slok water en ga verder op verkenning. Kikkers kwaken me luidruchtig hun avances toe en een eindje verderop kijkt een prachtig roodbont kalfje met met haar onschuldige grote ogen aan als levend bewijs van een landgoed in bedrijf. Dit is toch wel het ware genieten op een fraaie zondagmiddag in juni.

Bovenstaande tekst schreef ik in juni 2013. Wat kan er in 8 jaar tijd toch veel veranderen. Mijn wens voor een landgoedje is inmiddels (bijna) uitgekomen. Weliswaar in de vorm van de arme tak, een klein boerderijtje met zo’n 1750 m2 landbouwgrond aan de oevers van de Maas, maar wel helemaal in de sfeer die ik hierboven zo treffend heb beschreven. Ik heb hier mijn eigen ooievaars. Ze klepperen er de hele zomer lustig op los als ze elkaar het hof maken op de luchtalarmpaal achter onze Picknicktuyn. Ons weilandje is omgetoverd tot een hoogstam fruitgaard met wilde bloemen. Het gonst er zomers van de insecten. Reken maar dat we daar met regelmaat, liggend in het gras, ons boterhammetje verorberen. Soms komen wensdromen uit!

Vaderlandse geschiedenis

Heerlijk hofjeVolgens mij bestaat het vak op de basisschool op deze manier allang niet meer. Wat dat betreft ben ik blijkbaar inmiddels ‘old school’ geworden, maar de term schiet me spontaan te binnen als ik denk aan wat ik de afgelopen week gedaan en beleefd heb. Het was de week van Koningsdag, Koniginnedag, abdicatie, inhuldiging, herdenking en bevrijding; een week barstensvol geschiedenis en cultuur van en in Nederland. En behalve dat ik deze week natuurlijk ook voor de tv gezeten heb ben ik vooral heel toepasselijk op pad geweest. Een beetje vakantie en een beetje werk zou je kunnen zeggen, wat maakt mijn werk ook al weer zo leuk?

Het was helemaal niet op voorhand de bedoeling, maar achteraf Lees verder →

Ooievaar

Ik weet niet hoe dat bij u zit, maar ieder voorjaar opnieuw verbaas en verwonder ik me over de kracht waarmee de natuur nieuw leven ingeblazen wordt. Het heeft dit jaar even geduurd omdat de vorstperiode in januari en februari flink de rem heeft gezet op groei die al vanaf december had ingezet. In allerlei kranten en (vak)bladen verschenen artikelen over vorstschade en boeren hebben schijnbaar geen peer meer in de boom hangen komend najaar. Maar nu begint de kracht van de ontluikende natuur aan alle kanten weer zichtbaar te worden. En als je er ook in je tuin maar voor zorgt dat je beplanting kiest die het Nederlandse weer aan kan valt het met die vorstschade reuze mee. Oh ja, ook bij mij in de tuin zie je dat enkele takken van de klimrozen blijkbaar bevroren zijn. Ze zijn zwart geworden en lopen niet meer uit, maar de rest van de struik heeft prima overleefd. Gewoon het dode hout eruit snoeien en de struik is weer als nieuw.

Voor mij is de tijd ook weer gekomen om Lees verder →

Natuurbeleving

U kent dat vast wel. De hele week druk geweest; stress op het werk, file op de snelweg, drukte en lawaai in de stad. En dan zit je op de zondag eindelijk in je luie stoel, begint het toch weer te kriebelen. Daar op die plek kom je toch niet echt tot rust. Even eruit dan maar, even een lekkere wandeling in de polder of in het bos; gewoon even de rust opsnuiven die uitgaat van het relatief schaarse groen wat ons kikkerlandje nog rijk is. En het bijzondere is dat je op zulke momenten pas merkt hoeveel rust er van dat groen uitgaat. Eindelijk valt de stress een beetje van je af en na een uurtje wandelen en een lekkere kop koffie op het terras voel je je zomaar als herboren.

Ik kan me nog levendig herinneren, Lees verder →

Millimeterwerk

Twee jaar geleden ben ik er ook geweest. Maar als u mocht denken dat het daarmee minder indrukwekkend was omdat ik het allemaal al gezien heb; vergeet het maar. Waar ik het over heb? Oh, ja dat weet u natuurlijk niet. Het gaat over de paleistuinen van kasteel ‘t Loo in Apeldoorn. Eigenlijk moet je hier natuurlijk minimaal vier keer per jaar naartoe. Ieder seizoen kent zijn eigen charmes tenslotte. Hoe dan ook, al kom je er vier keer per seizoen ,vier keer per maand of voor mijn part vier keer per week, je raakt er nooit uitgekeken.

En weet u wat mij misschien wel het meest frappeerde? Iedere vierkante millimeter is ooit door iemand bedacht en ontworpen. Lees verder →