Verhalenverteller

Soms kom je in je leven mensen tegen met net dat beetje extra. Dat kan natuurlijk van alles zijn. In mijn geval gebeurde me dat afgelopen week en het had vanzelfsprekend met planten te maken. Een aantal keren per jaar komen we met een groep tuinontwerpers bij elkaar voor een soort van studie/ bijspijker/ gezellig samen genieten van iets bijzonders op ons vakgebied dag. Een van de deelnemers organiseert de dag en stelt een programma op van activiteiten die we willen ondernemen. Ditmaal was het voor mij lekker dicht bij huis. Het ochtendprogramma was in de Hortus Arcadië, een onderdeel van het Park Brakkenstein in Nijmegen. De botanische tuin kent verschillende plantomgevingen waaronder moeras, bos en alpine (oneerbiedig gezegd rotstuin). Ruim dertig jaar geleden is die tuin ingericht als studietuin voor de studenten van de Radbouduniversiteit en voorzien van ruim 800 verschillende plantensoorten in diverse gemeenschappen. In die omgeving hadden we het genoegen de heer Antoon Kuhlmann tegen het lijf te lopen. Hij verzorgde voor ons een rondleiding door de tuin.

Nu kan een rondleiding nogal gauw ontaarden in een droge opsomming van allerlei onnutte wetenswaardigheden, zo van: “En hier vindt u die plant en daar staat een prachtige zusenzo; jammer dat hij nu niet bloeit.” Maar voor ons niets van dit alles. Wij hadden een echte verhalenverteller getroffen. Nu had de heer Kuhlmann in samenwerking met diverse professoren uit het vakgebied al ooit ruim bijgedragen aan de totstandkoming van de tuin. Hij weet dus gewoon gigaveel. Maar ik heb nooit beseft dat bijna iedere plant vanuit de overlevering wel een verhaal heeft. Soms over de totstandkoming van de volksnaam, soms over het gebruik, soms over een specifiek kenmerk. Hoe dan ook onze gastheer wist eindeloos veel van die verhalen op te duikelen en ook nog eens heel smeuïg te vertellen. Herkent u bijvoorbeeld het blad op deze foto? Doodgewoon riet. En ziet u ook de drie deukjes in het blad? Die noemen ze de duivelsbeet. En weet u waarom?

Op de zevende dag van de totstandkoming van de aarde was het helemaal geen rustdag zoals het verhaal wil doen geloven. Nee die dag vond een belangrijke conferentie plaats waarin God en de duivel hun scheppingswerk van de afgelopen zes dagen overzagen. En beiden waren erg tevreden over wat ze tot stand hadden gebracht. Bleef alleen nog de kwestie van het benoemen van de tien mooiste planten. Ook daarin waren beiden vrijwel unaniem, behalve over wat de allermooiste was. De korenbloem (aldus God) of het riet (aldus de duivel). De korenbloem won het uiteindelijk, maar de duivel was daar zo ontstemd over dat hij terug ging naar de aarde. En kwaad als hij was ging hij naar zijn favoriete plant en beet keihard in de stengel. Zo hard dat tot op de dag van vandaag de tanden van de duivel in het blad van de rietplant staan. En dat verhaal vertelt hij terwijl we met zijn tienen op een smal vlondertje tussen het metershoog opschietende riet bij elkaar op de voeten staan, hangend aan de lippen van deze rasverteller. Het is net of de duivel tussen het riet, zijn tanden bloot, lekker over onze schouders mee zit te luisteren.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.