Weerbarstig optimistisch

Ik vind het soms niet te geloven. Het is buiten voor het eerst in 100 jaar eerder elfstedenweer dan voorjaar ondanks dat maart de kalender al bijna heeft verlaten. De winter wil het land maar niet verlaten. Vanochtend stond ik me in Schaijk in te schrijven voor een fietstoertocht van 100 kilometer terwijl het buiten vroor en de wind ons met kracht 7 om de oren sloeg. Ik heb me aan de eerste kilometers gewaagd, ik was nog net niet de enige, maar verder dan de helft ben ik uiteindelijk niet gekomen. De wind benam me de adem en mijn voeten voelden na 20 kilometer aan als hompen ijs waar iemand met een ijsprikker op in stond te hakken.

 

Ondanks vorst en kou; blijven groeien!

Ondanks vorst en kou; blijven groeien!

Ik vraag niet om medelijden hoor, want uiteindelijk doe ik me dit zelf aan. En getuige het feit dat ik al mijn vingers nog heb en nu op een lekker verwarmde zolderkamer dit artikeltje aan het schrijven ben is medelijden ook helemaal niet op zijn plaats. Maar verbazing maakt zich wel steeds meer van mij meester. Want ondanks het feit dat het winterweer niet alleen van vandaag is; het houdt nu al meer dan twee maanden de gemoederen bezig, lijkt de natuur daar redelijk lak aan te hebben. Ja de sneeuwklokjes in mijn voortuin staan ongeveer 4 weken langer in bloei dan normaal. Die zijn half februari al begonnen en ze staan er nog steeds fier bij. Maar wat mij echt verbaast is de ongelooflijk optimistische groeikracht die je op verschillende plaatsen kunt waarnemen. Een prachtig voorbeeld vindt u op de foto bij dit artikel. Het is een bloesemknop van de perenboom in onze tuin. De foto is vandaag 24 maart genomen en ik heb die knop in de afgelopen 3 weken ondanks de kou steeds dikker zien worden. Traag maar gestaag iedere dag een beetje meer volume. En je kunt er vergif op innemen; als het de komende week of zo een paar graden warmer wordt barst hij binnen de kortste keren open.

Hoe vaak is het me de afgelopen weken niet overkomen.  Ik ben met een tuinontwerp en beplantingsplan bezig en zoek in mijn boeken naar inspiratie voor mooie beplantingen en sfeervolle buitentaferelen onderwijl het kippenvel op mijn benen glad strijkend. Ik heb de grootst mogelijke moeite te geloven dat ik zoiets fraais aan het creëren ben laat staan dat ik me kan voorstellen dat het ooit realiteit wordt. Het vertrouwen dat het weer goed gaat komen met weer en tuin is volkomen zoek. Wat geweldig is het om op zo’n moment oog in oog te komen staan met het grenzeloos weerbarstig optimisme van de perenboom. Dat houdt me dan toch weer op de been en gaande. Met weerbarstig optimisme kan ik denken: ”Yes, het voorjaar komt eraan!”

3 thoughts on “Weerbarstig optimistisch

  1. jeanny

    Hallo Ron,
    Wat een mooie overweging. Wat ik nou zo mooi vindt van de natuur is, dat het z’n eigen gang gaat in een wereld waarvan veel mensen denken dat die maakbaar is.

    Reageren
    1. Ron Bericht auteur

      Precies de uitdaging van mijn vak vind ik; de natuur maak je niet, de natuur kan je helpen iets moois te creëren door er op een goede manier gebruik van te maken.

      Reageren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.