Witte boerderij

Ik ben verliefd!!! Ongetwijfeld zult u zich afvragen waarom ik dat hier nu op schrift zet. Tenslotte zou je kunnen denken dat u daar geen snars mee te maken hebt. Bovendien ben ik heel gelukkig getrouwd en houd ik erg veel van mijn vrouw. Het heeft in dit geval dan ook niets met vrouwen te maken. Bovendien ben ik het al een paar jaar (verliefd dus) en speelt het iedere keer weer op als ik er langs kom. Zo ook vanochtend.

Hoewel de zon scheen was het koud. De rijp zat op beschutte plekken nog op het gras. We waren nog geen 3 kilometer onderweg en toen gebeurde het. Alweer! Vanaf de dijk heb je er een prachtig zicht op en ik ben er heilig van overtuigd dat vrijwel iedereen zal zeggen: “Is dat nou alles?” Op een gegeven moment ligt richting Batenburg aan de Liendensedijk een klein stukje het achterland in een oude witte boerderij. Het is vanaf de dijk (en dat is schat ik zo’n 200 meter) al te zien dat het een bouwval is. Er staat een kippenschuurtje bij dat bijna door zijn hoeven zakt en dat afgedekt is met de goorste en gemeenste asbest golfplaten die je maar tegen kunt komen. Het zou me niets verbazen als de WC niet meer was dan een gat in de grond met een deksel erover met zo’n mooi rond gat erin. Douchen gebeurt vast met koud water in een zinken emmer die op hoogte aan de muur is bevestigd, een touw eraan om hem om te kiepen als je water wilt en rillen maar. Drinkwater komt uit een pomp in de keuken; zo uit de grond. Koken gebeurt op een groot houtgestookt fornuis. Het gebouw ligt in een hoek van een groot grasveld annex weiland met een hek er omheen. Eén enkele boom ergens in het midden, dat is alles. De mensen die er wonen heb ik bij deze wellicht tot het bot beledigd door mijn beschrijving, maar dit is wat er door me heen gaat als ik erlangs fiets. En het staat niet eens te koop, dus wat wil ik eigenlijk?

Tegelijkertijd ligt het prachtig in het zicht. Het woonhuis wordt omringd door enorme bomen ter beschutting tegen de elementen. En als ik ergens een etalage zou willen hebben voor een fantastisch ontwerp van een modeltuin is het daar. Ik heb nog nergens datzelfde gevoel gehad. Afgelopen week ben ik met een paar ontwerpen en beplantingsplannen bezig geweest en heb ik me ter inspiratie twee boeken gekocht van de beste landschapsontwerper op het gebied van vaste planten borders. Mijn grote en inspirerende voorbeeld Piet Oudolf. Op mijn website www.tuynplan.nl staat een directe link naar de zijne. En steeds als ik langs die witte boerderij kom begin ik spontaan te watertanden, krijg ik de koude rillingen en de bijna onbedwingbare neiging om daar met die prachtige concepten aan de slag te gaan. Ik zie de grassen wuiven in de wind, ik zie het Koniginnekruid zijn machtige gestalte verheffen, wakend over het klein gepeupel als Zonnehoed, Kogeldistel en Moerasspirea. Ik zie zomerbloei en wintersilhouet van allerlei planten en ik voel me in de zevende hemel. In grote golven en vlakken lopen de kleuren en vormen in elkaar over. Ieder seizoen heeft zijn eigen charme en ik….. Ik sta te genieten te midden van al dat moois. Wat een heerlijke droom is dat iedere keer weer. Ja ik ben straalverliefd.

Dan ineens ben ik er voorbij. Ineens heb ik weer wind tegen en is het gewoon knap frisjes. Ik verstop me in de groep om niet teveel van de wind en kou te merken. Het asfalt ruist onder onze banden en het gras aan de kant van de weg is wit van de rijp. De verliefdheid is weer over, de waan van de dag heeft het weer overgenomen, ik ben weer wakker. Maar wat is dromen toch soms heerlijk. Wie weet, ooit……………………………..

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.