Wonen in een parklandschap

Mijn racefiets hangt triest aan zijn haak in de schuur. Vanochtend blijft hij daar ook, want het regent pijpenstelen. En hoe zeer mijn lijf ook naar beweging verlangt, ik heb niet de ambitie om me een paar uur zeiknat te laten regenen en me vervolgens als een onderkoelde verzopen kat een verkoudheid op de neus halen. Nee dan maar even aan het werk. Nou ja, werk; ik beschouw een artikel schrijven en leuke boeken lezen over mijn liefhebberij niet echt als werk.

Enige tijd geleden ben ik geïntrigeerd geraakt in de tuin en landschapsarchitect Pieter Buys. Hij is inmiddels 87 jaar en nog steeds actief. Enkele jaren stage in Denemarken en samenwerking met coryfeeën als Mien Ruis en Hans Warnau op zijn eigen vakgebied als ook met belangrijke architecten als Dom Hans van der Laan hebben hem gevormd als ontwerper en hem een belangrijke plaats in de landschapsarchitectuur opgeleverd. Zo heeft hij in Rosmalen (hoe dicht bij huis wil je het hebben) een belangrijke stempel gedrukt op de inrichting van de wijk Molenhoek. Mensen wonen daar niet in een strak gestileerde straat, maar in een soort parklandschap. Ik hoop dat de foto’s voldoende uit de verf komen om er een beeld van te geven. Anders moet u zelf maar eens in die wijk gaan kijken. Het is er nog steeds heerlijk wonen.

Het bijzondere daarvan viel me vanochtend des te meer op toen ik een artikel las in de krant over hoe veel mensen tegenwoordig de neiging hebben om  van het kleine stukje tuin dat ze vaak rijk zijn al gauw een betonfabriek te maken. Dat de weerkaatsing van de zon op de tegels ervoor zorgt dat ze nooit zonder zonnebril naar buiten kunnen nemen ze blijkbaar voor lief. Dat ze de koelte en rust van het groen in de tuin missen blijkbaar ook. Ik heb vanochtend het Winterkoninkje weer gespot dat ieder jaar in deze periode tot aan maart mijn tuin bezoekt. Het Roodborstje uit Scandinavië is ook al weer gearriveerd. In mijn groene tuin vinden ze blijkbaar veel van hun gading zonder dat ik bijvoer. Helaas zult u ze in de genoemde betonfabriek moeten missen.

Ik ben dus blij en raak geïnspireerd door mensen als Pieter Buys. Het boek ‘Pieter Buys; Maken en Laten’ geeft een fraai overzicht van zijn werk en werkwijze. Van mooie particuliere tuinen via het dorpscentrum van Oisterwijk, de campus van de universiteit in Nijmegen en Tilburg naar de genoemde woonwijk in Rosmalen. Het wordt prachtig beschreven en gedocumenteerd. Kan ik heel veel van leren!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.