Zonsondergang

Dat ik mooi woon in Ravenstein weet ik inmiddels al bijna twintig jaar, maar heel af en toe is er zo’n moment waarop ik me dat duidelijk meer bewust ben dan anders. Deze herfst hebben we al diverse mooie ‘lichtmomenten’ gehad. Echt van die momenten dat de omgeving op de een of andere manier nog mooier voor de dag komt dan normaal. Misschien is het zo dat ik ze nu bewuster waarneem dan andere jaren omdat ik met een extra opleiding ben begonnen die me duidelijk leert mijn omgeving met andere ogen en met een andere doelstelling te bekijken. In ieder geval merk ik dat ik behalve dat ik dingen anders en intenser waarneem, ik ook meer behoefte voel om ze vast te leggen.

Zaterdagmiddag was zo’n moment. Het was tegen 16.00 uur, het zonnetje scheen nog lekker, maar begon al aardig de kim op te zoeken. Het kleur van de hemel raakte steeds meer verzadigd van een bijzonder rood dat je alleen in deze tijd van het jaar tegenkomt. Ik had ‘s middags net een klant blij gemaakt met een nieuw ontwerp voor hun entree. Rijdend over de dijk richting Grave keek ik toen al met lede ogen uit mijn autoraampje. Prachtig licht vandaag; ik wil naar buiten, fotogeniek weer.

Gelukkig was ik op tijd terug van de oplevering om nog even een rondje ‘Ravenstein met fototoestel’ te kunnen maken. Het grappige is dat ik over het algemeen geen lelijker tafereel in Ravenstein en omstreken weet te vinden dan het spoor met uitzicht op industrieterrein ‘t Kolkske. En dat dat tafereel nu net ongeveer het mooiste beeld van de hele wandeling opleverde. Het tegenlicht van de ondergaande zon geeft zo’n verzadiging dat je eigenlijk alleen nog contouren waarneemt. Er komen dan dingen tevoorschijn die je anders niet ziet. De bovenleidingen van het spoor vormen een soort van tunnel/pergola die de weg beschermt die naar onbekende verten leidt. Horizontale en verticale lijnen die op lijken te groeien uit een grillig landschap. Houvast, zo van “Wij weten exact waar we je naar toe leiden, vertrouw maar op ons”.

De volgende ochtend om 9.00 uur sta ik met mijn racefietsje in de dikke koude en klamme mist op de dijk te wachten op mijn fietsmaten. De hele ochtend fietsen we met nauwelijks 25 meter zicht door de polder richting Wageningen en Rhenen. Ik zie geen steek en om de haverklap moet ik de condens van mijn bril vegen om überhaupt het achterwiel van mijn voorganger nog waar te nemen. Fotogeniek weer? Wat ben ik blij dat ik er gistermiddag naar hartenlust van genoten heb.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.